Stengelloze zak met sporen

Aardappelbovist Foto Koos Dijksterhuis

Aardappelbovist Foto Koos Dijksterhuis

Wandelend door de Schoorlse duinen zie ik onderaan een hoogbejaarde den een gele, ronde zwam. Zijn geel kleurt fraai bij de door korstmossen turkoois gekleurde stam. Het is bovist, een soort stuifzwam, een stengelloze zak, gevuld met sporen. Als die rijp zijn, knapt de zak open en verstuiven de ragfijne sporen. Maar zolang de zak nog strak staat, lijkt de zwam een soort knol. Hij heet dan ook aardappelbovist; gele aardappelbovist. Lees verder

Minivlinder, micromot

Mompha sp. Foto Koos Dijksterhuis

Mompha sp. Foto Koos Dijksterhuis

Er zit een vlindertje in de lampekap. Een piepkleine vlinder, een zogenoemde micro. Zo geliefd als vlinders zijn, zo verafschuwd worden motten. Motten zijn echter gewoon vlinders, nachtvlinders om precies te zijn. Al wordt de aanduiding in de wandelgangen vooral gebruikt voor kledingetende ondieren die met spuitbussen te lijf gegaan worden. Het zijn overigens de larven van motten die gaten in uw wolletje knagen, niet de motten zelf. Lees verder

Gele bloemen met een ijsmuts

Mahonie Foto Koos Dijksterhuis

Mahonie Foto Koos Dijksterhuis

De zon scheen zondag over een glinsterend pak sneeuw. Daarboven bloeiden toverhazelaar, winterjasmijn en mahonie, getooid met ijsmutsen. Al die struiken bloeien al in de winter en allemaal bloeien ze geel. Ook de Japanse kers bloeit al, en wel roze met wit, maar de meeste winterbloeiers zijn geel.

Ook de meeste vroege lentebloeiers zijn geel. Naast de genoemde drie schieten mij forsythia te binnen, winterakoniet, narcis, klein hoefblad, speenkruid… Tot en met de wilgen bloeien de meeste planten geel. Zou het met de voorkeur van bijen of andere bestuivers te maken hebben? Lees verder

(Wat) een teken

Het bospad Foto Koos Dijksterhuis

Het bospad Foto Koos Dijksterhuis

Vroeger waren de bossen gevaarlijk, omdat er rovers, wolven en geesten huisden. Nu zijn die er niet meer. Nu zijn er teken. Ik heb tientallen teken mijn bloed gedoneerd, maar ziek ben ik er nooit van geworden. Pure mazzel, dunkt me.

Afgelopen zomer was ik met mijn gezin op het Zweedse eiland Öland. Mijn reisgenoten neigden meer tot uitslapen dan ik en de Zweedse zon scheen om vier ’s morgens al. De zingende vogels lokten mij naar buiten, waar ik dagelijks een vroege ochtendwandeling maakte. Lees verder

Oortjes

Oortjes Crepidotus sp. Foto Koos Dijksterhuis

Oortjes Crepidotus sp. Foto Koos Dijksterhuis

Tijdens een wandeling van tweeënhalf uur door hompige en zompige zeeklei moet ik zo nodig, dat ik vrees voor een gescheurde blaas. Gelukkig doemt er een bos op. In één opzicht zijn mensen beslist verwant aan honden. Voor zekere behoeften eisen de mannetjes een paal of boom.

Gedurende de ontlading kijk ik, waarschijnlijk anders dan andere mannen zouden doen, niet omlaag maar om me heen. Niet eens zozeer uit schaamte voor eventuele voorbijgangers, al voer ik de gewraakte activiteit bij voorkeur in privéomstandigheden uit. Vandaar ook het uitstel tot het bos. Maar ik kijk vooral rond, omdat ik mogelijk dierlijk leven niet wil missen. Op die manier heb ik al menige bosmuis en vogel betrapt. En insecten natuurlijk, niet altijd tot genoegen trouwens. Lees verder

Zwarte grijze zeehond

Grijze zeehond Foto Koos Dijksterhuis

Grijze zeehond Foto Koos Dijksterhuis

Onder de babyzeehondjes die in Pieterburen worden vertroeteld, zijn steeds meer grijze zeehonden. Dat zijn ’s lands grootste zoogdieren. Ze hebben een bek vol tanden waarmee ze bruinvissen aan stukken scheuren. Bruinvissen zijn dolfijnen.

Grijze zeehonden zijn als baby wit. Na een paar maanden verliezen ze hun vacht en blijkt hun huid grijs. Maar heel soms komt er geen grijze, maar een zwarte huid aan het licht. Dan is het een melanistische grijze zeehond. Melano betekent zwarte, zoals albino witte betekent en melanisme is de tegenhanger van albinisme. Lees verder

Spin in huis

Huisje van de trechterspin Foto Koos Dijksterhuis

Huisje van de trechterspin Foto Koos Dijksterhuis

In mijn huis is een huisje. Het bevindt zich in de woonkamer, onder de plint. Het is de thuisbasis van een huisspin. Een huisspin is zo’n grote, harige spin die ’s avonds door de kamer kan rennen, of die precies boven uw bed aan het plafond verschijnt. De huisspin boven het bed is voor menigeen wat de man onder het bed is voor een kind.

Toch valt een huisspin niet zomaar van het plafond op u, laat staan dat zo’n spin het op u gemunt heeft. U bent duizenden malen sterker dan zo’n spin, die zelfs nauwelijks in staat is uw huid door te bijten. De kaakjes van een huisspin zijn berekend op kleinere prooien. Lees verder

Dieren en mensen

Als de wespen zich tegen ons zouden keren… Foto Janneke Vreugdenhil

Als de wespen zich tegen ons zouden keren… Foto Janneke Vreugdenhil

Met mijn zoon zag ik de serie Zoo. Daarin komen de dieren in opstand tegen de mensen. Mensen hebben dieren immers altijd uitgebuit en uitgeroeid? Als kind fantaseerde ik over zo’n opstand der dieren. Van leeuwen verwachtte ik weinig, maar als wespen, mieren en muggen zich tegen ons zouden keren, was het gauw met ons gedaan. Lees verder

Redding van een vlinder in de winter

Dagpauwoog + honing. Foto Koos Dijksterhuis

Dagpauwoog + honing. Foto Koos Dijksterhuis

Als het tussen de koude en de gure week door even lenteachtig is, verschijnt er prompt een dagpauwoog. Hij zit roerloos op mijn stoep, de postbode loopt erlangs. Een vlinder die uit z’n winterslaap gewekt wordt, kan verdrogen en verhongeren. Zijn geactiveerde lijf verbruikt brandstof die aangevuld moet worden.

Het diertje komt waarschijnlijk uit mijn schuur. Ik liet de deur open nadat ik gereedschap pakte om de in een storm ontwrichte schuttingdeur te repareren. Lees verder

Verdwaalde zadelrob

Zadelrob. Foto Koos Dijksterhuis

Zadelrob. Foto Koos Dijksterhuis

Een uitgemergelde zadelrob die in oktober bij Den Oever werd gevonden, heeft drie maanden in Pieterburen gelogeerd en is onlangs in blakende gezondheid vrijgelaten. Het arme dier was duizenden kilometers afgedwaald van zijn leefgebied rond de Noordpool.

Tijdens de Trouw-lezersreizen die ik naar Spitsbergen maakte, zijn we regelmatig vergezeld door zadelrobben. Het zijn slanke zeehonden. Ze kunnen egaal grijs zijn, maar ook gevlekt met een pikzwart zadel. Ze zwemmen als dolfijnen met de boot mee, steeds als halve maantjes opduikend. Nog liever liggen ze te luieren op een ijsschots. Lees verder