Bukken bij de kerstroos

Stinkend nieskruid in de Spaanse bergen Foto Koos Dijksterhuis

Stinkend nieskruid in de Spaanse bergen Foto Koos Dijksterhuis

In mijn tuin staat er een. Ik vind hem niet heel mooi en bovendien stinkt ie, maar het is wel een van de weinige bloeiers, hartje winter. Niet heel mooi is nog geen lelijk, en ik vind de kerstroos best een beetje mooi, zeker als vlag op een bloemloze modderschuit!

De groene bladeren van de plant lijken op kleine palmbladeren, de bloemen zijn een soort groen met witte boterbloemen (van wie de kerstroos familie is), vaak met een paarsroze gloed en rand. Althans de soort kerstroos die ik bedoel.

Er zijn allerlei soorten en rassen van de kerstroos, onder tuiniers misschien wel beter bekend onder de wetenschappelijke geslachtsnaam Helleborus. Ook wrangwortel is een fraaie naam voor de plant, genoemd naar de niet bepaald lekkere wortel, die nog giftig is ook. Als braakmiddel is de plant heel geschikt. Als nieskruid ook, schijnt het, alweer een naam van de plant.

In de bergen van Corsica zag ik nieskruid in het wild langs een paadje staan te bloeien. In de Cantabrische bergen in Noord-Spanje zag ik ze nog veel meer; midden op het bergpad soms. Een plant die bij ons in de winter bloeit, kan het in het zuiden koel genoeg hebben als ie het hogerop zoekt.

Ik wilde wel eens uitproberen of stinkend nieskruid mij aan het niezen kreeg en dat kreeg het inderdaad, maar dat zegt niets, want zoals een ander gegarandeerd moet niezen van een vleugje peper, moet ik het van bukken. Altijd als ik iets opraap komt er een nies, zo verschrikkelijk, dat ik soms vrees voor zowel mijn longen en schouders als voor mijn directe omgeving. Mensen laten vaak een kreet van schrik horen als ik buk en nies. Al voor ik mijn neus bij die plant kon houden, galmde de nies door de Cantabrische ravijnen.

(Natuurdagboek Trouw woensdag 27 dec. 2017)

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *