Hij is er! Handboek voor Natuurwandelingen

In dit handboek maak je kennis met de meest uiteenlopende landschappen: duinen, stranden, heiden, bossen, akkers, heuvels, rivieren, meren en moerassen. Elk landschap heeft zijn eigen planten, bloemen, insecten en zoogdieren. In verruigde rietvelden tref je blauwborsten aan, in vochtige duinvalleien en op zilte strandvlakten vind je de zeldzame parnassia, in drassige heidevelden hoor en zie je in het prille voorjaar heikikkers, die in paartijd prachtig blauw kleuren. In elk jaargetijde en bij elk weertype valt er weer iets anders te ontdekken.

Koos Dijksterhuis attendeert je op wat er zoal te zien is tijdens deze lange wandeltochten, en waar je op kunt letten. Het is het ideale natuurboek voor iedereen die graag meer wil waarnemen tijdens het wandelen, maar niet goed weet waar te beginnen.

Koos Dijksterhuis studeerde biologie en sociologie in Groningen. Hij heeft een dagelijkse column over natuur in Trouw, is columnist van Bionieuws en Vroege Vogels, geeft vrolijke lezingen en schrijft vormvaste verzen op rijm. Eerder publiceerde hij de boeken Een Groenlander in Afrika, Winnen van de Bierkaai, Akkervogels, De kiekendieven van het Oldambt, Jong&Wild, De spreeuw en Eilandgevoel.

Uitgeverij Atlas Contact | 248 p. | Paperback | €19,99 | ISBN 9789045035208 | ook als e-book

Krokodillentranen

Verhongerde edelherten Foto Koos Dijksterhuis

Sinds er paarden, koeien en herten in de Oostvaardersplassen zijn uitgezet, is het gebied kaalgegraasd en -vertrapt. Ooit dachten natuurbeheerders dat in een niet nader gedefinieerde “oernatuur” kuddes grote grazers leefden, zoals gnoes in de Serengeti en bizons op de prairie. Ook in Nederland zouden zulke kuddes hebben geleefd. Wanneer dat was, wist niemand. Er is nooit wetenschappelijke onderbouwing voor gevonden. Maar die beesten werden uitgezet en vandaag de dag zitten we met de gevolgen van die vergissing. Lees verder

Onheilspellend maar graag gezien

Blauwe reiger. Foto Koos Dijksterhuis

Reigers, ze zijn prachtig, ze zijn angstaanjagend. Ooit woonde ik in een groene buurt met veel water en daar hoorde ik de bewoners vaak juichen dat ze uit hun raam een reiger hadden gezien. Reigers zijn groot en wild, net als reeën zijn ze niet alledaags maar toch gewoon genoeg om regelmatig te zien te krijgen. Het zijn ideale ambassadeurs van de natuur. Lees verder

Pleidooi voor trein en fiets

Foto Koos Dijksterhuis

De zichzelf groen-groener-groenst noemende regering trekt miljarden uit voor asfalt. Tien jaar geleden, toen natuurbescherming en cultuurbeleving werden wegbezuinigd, stak de regering ook al miljarden extra in asfalt. Dankzij de nieuwe wegen is de lengte aan files toegenomen. Naarmate er meer asfalt ligt, rijden de mensen meer auto. Dat zie je vaker: hoe meer zwembaden, des te meer er gezwommen wordt. Lees verder

Wants die warmte ziet

Bladpootrandwants. Foto Koos Dijksterhuis

“Een van de terugkerende thema’s in de lezerspost die ik ontvang is een insect waarvan mensen de naam willen weten. Het betreft een wants die ’s winters op verwarmde plaatsen afkomt, woonhuizen bijvoorbeeld, en die de weg naar binnen gemakkelijk vindt omdat hij infraroodstraling kan zien. Hij ziet de warmte.” Lees verder

Groene appels worden bruin

Slakje bij vogelhap Foto Koos Dijksterhuis

Als het even waait, vallen er appels uit mijn appelboom. Die hangt ook zo vol! Ik heb er al heel wat geraapt en geplukt maar er hangen nog tientallen groene en gele appels. De hoogste tijd om ze te plukken! Ik klim onverantwoord hoog de boom in, hoger dan mijn ladder me kan brengen, met een steeds zwaardere zak appels. Lees verder

De laatste wintertijd

Foto Koos Dijksterhuis

Afgelopen zaterdag ging ik half 2 naar bed, twee uur later dan anders. Maar de klok ging een uur terug, dat scheelde. Soms ga ik om half 11 al naar bed, een uur eerder dan anders; alsof de zomertijd ingaat! Ik sta nu eens om half 7 op, dan weer om acht uur. Ik heb daar nooit last van. Ik realiseer me dat ik tot een minderheid behoor, en mazzel heb met mijn soepele biologische klok. Lees verder

Herfstrood

Wingerd, Foto Koos Dijksterhuis

In mijn tuin staat een esdoorn. Ik zou zelf nooit een esdoorn planten, sterker nog: ik heb er eens een omgehakt omdat ie een eik in de weg stond. Die esdoorn groeide sneller en zou de eik verdrongen hebben. Een esdoorn staat te boek als gastheer of -vrouw van een stuk of zes diersoorten. Een eik geeft ruimte aan ik dacht zeshonderd. Een eik is dus honderd keer zo biodivers als een esdoorn. Lees verder

Golven op de pier

Pier IJmuiden. Foto Koos Dijksterhuis

Voor een werkbespreking lopen mijn gesprekspartner en ik de zuidpier van IJmuiden af. Wij houden allebei van vogels en verenigen het nuttige met het aangename.

Het strand lijkt een bouwput van graafmachines. Waar die niet bezig zijn, zoeven zeilwagens heen en weer. In de oksel van de pier zoekt een groep drieteenstrandlopers voedsel. Lees verder

Ongeleide spreeuwen

Spreeuwen. Foto Koos Dijksterhuis

Langs het raam passeert een groep van tientallen spreeuwen als een eskader jachtvliegtuigen. Ze laten zich uitzeilen naar een boomkruin in de verte. Daar strijken ze in neer, om even later allemaal weer op te stijgen en naar een andere boom te vliegen. Daar blijven ze even, maar dan verkassen ze weer terug naar de eerste boom. Lees verder

Slakjes op het wad

Foto Koos Dijksterhuis

Op het wad leven wadslakjes. Klinkt logisch, nietwaar? De eerste wadslakjes die ik in mijn leven zag, lagen op het Noordzeestrand van Schiermonnikoog. Toen ik acht jaar was, kreeg het schelpen zoeken mij in de ban en werd ik een jager-verzamelaar, of een verzamelaar dan toch. Als kind had ik een onvoorstelbaar leervermogen en algauw wist ik vijftig soorten schelpen uit elkaar te houden. Jammer dat ik niet ook vijftig talen heb geleerd. Lees verder