• Actueel

  11 augustus 2026

  Water!

  Mijn zeiljacht scheurde zich zijn bodem open
  Het zonk niet maar het was een mand, zo lek
  Dus ging ik maar met tegenzin van dek
  Op zeebenen moest ik naar huis toe lopen

  Ons land barst nog eens open van de droogte
  Rivieren en kanalen vallen droog
  Niet iedereen heeft daarvoor oor of oog
  Men lijkt althans niet bijster op de hoogte

  Want menigeen zie ik zijn tuin bevloeien
  Het grasveld en de straat er gratis bij
  Wat zijn we met ons allen heden blij
  Zelfs de bolide blijven we besproeien

  Zelf word ik door de droogte niet geraakt:
  Mijn zeiljacht is een schip dat water maakt!

  DELEN

• Varkensgras is geen gras

  2 september 2026

  

  Op veel plekken langs trottoirs of zelfs midden op trottoirs, op en langs paadjes en speelweiden groeit een plantje dat zich vanuit de kiem radiaal over de bodem uitspreidt. Wordt het ze te druk, dan richten ze zich op. Ze halen dan een hoogte van een centimeter of twintig, dertig, soms veertig.

  De plant heet varkensgras, maar is geen gras. Het is een lid van de duizendknoopfamilie, evenals perzikkruid, waar het wel een beetje op lijkt, al zijn de blaadjes en de bloempjes een stuk kleiner. Die bloemen groeien en bloeien wit met een beetje roze, in de bladoksels. Ze zijn heel klein, je moet ervoor op de knieën. De blaadjes zijn wat groter: tweeënhalf, drie centimeter lang en hooguit een centimeter breed. (meer…)

  DELEN

Archief natuurdagboeken

• Brand!

  5 augustus 2026

   

  Europa staat in brand, het zal wel wennen
  Het is toch ieder jaar hetzelfde lied
  Ook Limburg brandt, maar niemand die het ziet
  En wie het ziet, die laat zichzelf niet kennen

  Wel wordt het langzaamaan ondraaglijk warm
  Tijd voor een brandalarm dus: Brand! Alarm!

   

  DELEN

Archief plezierverzen

• Noordkrompen, Zee-engelen en koffieboontjes – een schelpenboek

  19 maart 2022

  Nu verkrijgbaar, mijn boek over schelpen bij Atlas Contact.

  ‘Schelpen! Van rond tot puntig, van minuscuul tot voetbalformaat, van breekbaar tot stevig, van lomp en lijvig tot slank en gestroomlijnd, van glad tot grillig, van wit tot welke kleur ook – dat zulke schitterende sculpturen gemaakt kunnen worden door een snotterig weekdier dat voor negentig procent uit water bestaat verbaast mij nog altijd bij iedere schelp.’

  Er zijn zo’n honderdduizend soorten schelpdieren, in de meest buitenissige vormen en kleuren, en de noordkromp is de heilige graal onder de schelpen. Alleen op Schiermonnikoog kom je deze zeldzame schelp wel eens tegen, vooral na een stevige herfststorm. Een noordkromp vinden is daarom het doel van menig strandwandelaar. En dus ook van Koos Dijksterhuis, die zijn hele leven al gefascineerd is door schelpen. Schelpdieren zijn er te land, te water en ter zee. Maar de meeste leven in zee. Ze zijn er van kolossaal tot minuscuul, tweekleppig of slakvormig, maar wat ze in elk geval gemeen hebben, is een avontuurlijk seks-leven. Veel schelpdieren zijn tegelijk man en vrouw, ze kunnen elkaar tegelijkertijd bevruchten. Sommige kunnen, als ze eenzaam zijn, zelfs zichzelf bevruchten. Oesters doen hun erotische imago eer aan door in een massale orgie tegelijkertijd klaar te komen. Als ze dat doen kleurt de Noordzee melkachtig troebel en deinzen badgasten terug. Koos Dijksterhuis schrijft meeslepend over de schelpdierwereld waarin je het zo gek niet kunt verzinnen, of het komt voor.

  DELEN

Bibliografie lijst / Archief “boekberichten”