Vliegen in huis

Huisvlieg. Foto Koos Dijksterhuis

Bij mijn geliefde in huis vliegen vliegen.  Geen zwermen, maar enkele. Ik laat er elke dag twee of drie naar buiten, geliefde slaat ze dood. Soms wordt er een gegrepen door de kat. Toch blijven er enkele vliegen vliegen.

Huisvliegen leven niet lang. Met een paar weken is het meestal wel gedaan. Als ze niet door een vogel, wesp, kat, vliegenmepper of stofzuiger worden gedood, neemt een schimmel hen wel te grazen. Dan gaan ze stil zitten en sterven ze. Je zou het een mooie dood kunnen noemen, maar je weet niet wat die schimmels onderhuids aanrichten. Zouden vliegen een vorm van pijn kunnen voelen? Lees verder

Klein en bruin met gouden kruin

Goudhaantje. Foto Koos Dansen

Er zijn veel kleine bruine vogeltjes, door vogelaars kbv’s genoemd, die op elkaar lijken en door de bladeren scharrelen. Sommige van die zangertjes zijn overigens groenig of gelig. De meeste zijn alleen ’s zomers in Nederland, maar in de winter zijn twee kbv’s extra zichtbaar: goudhaantjes en vuurgoudhaantjes. Ze zijn de kleinste bruine vogeltjes van Europa, maar zijn meer dan klein en bruin. Ze hebben een gouden kruin. Vuurgoudhaantjes hebben bovendien een witte oogstreep. Lees verder

Wendbare roofvogelmannetjes

Sperwermannetje op Turkse tortel. Foto Tonie Huiser

Bij roofvogels verschillen mannetjes en vrouwtjes vaak in omvang. De vrouwen zijn groter. Vooral bij haviken en sperwers is dat grootteverschil groot. Daar zijn door vogelonderzoekers verklaringen voor bedacht, en een daarvan betreft de jacht. Door hun andere formaat jagen ze op andere prooien en beconcurreren ze elkaar niet in hun gezamenlijke territorium. Lees verder

Staartmezen

Staartmees. Foto Jeanette Essink

Afgelopen tijd zag ik regelmatig staartmezen, ook in mijn tuin. Meestal gaat dat zo: er naderen bescheiden piepjes, alleen te horen voor wie buiten loopt, jonge oren heeft of zijn middelbare oren spitst. Ik spits mijn middelbare oren en kijk omhoog. Daar zie ik een donzig bolletje met een lange staart, een vliegende lolly, zoals ik geloof Koos van Zomeren ze als eerste noemde. En dan nog één en nog één en soms wel een dozijn. Even zijn ze overal, maar ze zijn altijd zo weer vertrokken, want ze zijn altijd onderweg. Zelfs met vetbollen zijn ze niet tot een langer verblijf te verleiden. Lees verder

Tortelen

Turkse tortels. Foto Koos Dijksterhuis

Zoals wel meer feestdagen hebben Europese emigranten Valentijnsdag ooit meegenomen naar Amerika, waar de viering gecommercialiseerd werd en vervolgens weer teruggebracht naar Europa, waar we Valentijn even gretig als Halloween en de Kerstman binnenhaalden.

In mijn kindertijd was Valentijnsdag bekend, maar deed niemand er wat aan. Dat veranderde toen mijn kinderen naar school gingen. Op Valentijnsdag kwam een liefdesbrief, zonder afzender. Valentijnspost was anoniem, wisten mijn kinderen. Op school stormde een klasgenootje op zoon (6) af met de vraag of ie de brief had gekregen. De anonimiteit van de afzender werd daarmee op het spel gezet. Tegenwoordig maak ik op Valentijnsdag kans op hartvormige chocolaadjes van mijn kinderen! Lees verder

Vetbollenaanbod overtreft vraag

Pimpelmees op vetbol. Foto Janneke Vreugdenhil

In de winkel pak ik een zak vetbollen. Een oudere dame staat te treuzelen bij het schap. Ze kan duidelijk niet kiezen. De vetbollen liggen tussen zo’n gevarieerde uitstalling aan vetbollen, -staven en -ringen, dat je er een hongersnood in de Hoorn van Afrika mee zou kunnen bestrijden. En dan noem ik de pindavariaties en zaadmengsels nog niet. Lees verder

Smullen van spreeuwen

Spreeuw. Foto Koos Dijksterhuis

“Ik kijk uit een zolderraam, zie een bolletje dansen boven de daken, maak een paar kiekjes, raak gebiologeerd en zit ineens tot over mijn oren in de spreeuwen.” Zo gaat dat met de spreeuw, de leukste vogel van Nederland, Europa, Wereld, Heelal. En van Amsterdam, de Pijp, het Hemonykwartier, waar Erika Veld spreeuwen bekeek, fotografeerde, filmde en tekende voor haar boek Spreeuwig. Lees verder